Soms word ik als trainingsacteur op een heel ander vlak uitgedaagd dan gewoonlijk.

Zo werd ik vandaag door de trainer verzocht om een straatmuzikant neer te zetten. Houd ik mijn geringe zangkwaliteiten normaliter beperkt tot de intieme setting van mijn auto, dit keer vertolkte ik deze voor een groep cursisten.

Uiteraard snapte ik er als straatmuzikant helemaal niets van dat mijn kunsten niet op prijs werden gesteld. Ik stelde dat ik toch de voorbijgangers vermaakte en het probleem niet zag. Toch slaagde de cursist erin mij te bewegen om elders te gaan spelen en zingen, dankzij een praktische mix van duidelijkheid en het tegelijkertijd mij in mijn waarde laten.